به گزارش روابط عمومی دانشگاه علم و هنر، به مناسبت هفته پژوهش، نشست تخصصی با عنوان «تجربه تا خرد جمعی؛ نقش همدلی در یادگیری سازمانی و توسعه دانشگاه» با حضور دکتر محمدحسین پاپلییزدی، استاد برجسته و عضو هیئت علمی پیشکسوت گروه گردشگری دانشگاه علم و هنر، ویژه اعضای هیئت علمی این دانشگاه برگزار شد.
دکتر پاپلییزدی در این نشست با اشاره به تجربه دانشگاههای معتبر جهان، بر ضرورت بازنگری در شیوههای اداره و تأمین منابع مالی دانشگاهها تأکید کرد و گفت: دانشگاهها برای دستیابی به پایداری و توسعه، باید ارتباط خود را با جامعه، فارغالتحصیلان، صنعتگران و خیرین گسترش دهند و از ظرفیتهای علمی، پژوهشی و تخصصی خود برای ایجاد ارزش و درآمد پایدار بهره بگیرند.
وی با بیان اینکه دانشگاههای موفق جهان بخش قابلتوجهی از توان اقتصادی خود را از طریق تولید و عرضه دانش، انجام پژوهشهای کاربردی و ارتباط با صنایع به دست میآورند، بر لزوم تقویت ارتباط رشتههای دانشگاهی با نیازهای واقعی جامعه و بازار کار تأکید کرد. به گفته وی، ایجاد ارتباط مستمر با دانشآموختگان، شناسایی ظرفیتهای آنان و بهرهگیری از مشارکت خیرین و صاحبان کسبوکار نیز میتواند در تقویت جایگاه و پایداری دانشگاه نقش مؤثری داشته باشد.
این استاد پیشکسوت دانشگاه علم و هنر، همچنین بر اهمیت مسئولیت اجتماعی، برندسازی علمی و معرفی توانمندیهای دانشگاه تأکید کرد و پیشنهادهایی از جمله برگزاری آیینهای نکوداشت برای چهرههای اثرگذار، ایجاد سازوکار ارتباط با دانشآموختگان، توسعه همکاری با فعالان اقتصادی و بهرهگیری از ظرفیت رشتههای هنری برای عرضه محصولات و خدمات تخصصی را مطرح کرد.
پاپلییزدی در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به اهمیت ایجاد فضای باز و انگیزهبخش در محیط دانشگاه، خاطرنشان کرد که مقررات و ساختارهای اداری نباید مانع فعالیت علمی و خلاقیت استادان و دانشجویان شوند. وی همچنین یادآور شد که نقش معلم و استاد به ساعات حضور در کلاس محدود نیست و مطالعه، پژوهش و تلاش مستمر بخش جداییناپذیر فعالیت علمی است.
وی با تأکید بر تفاوت میان دانش و خرد، تربیت افرادی خردمند و مسئولیتپذیر را در کنار پرورش متخصصان ضروری دانست و اظهار کرد که علم زمانی ارزشمندتر خواهد بود که در خدمت زندگی بهتر، حل مسائل جامعه و بهبود روابط انسانی قرار گیرد.
این استاد برجسته در پایان، همدلی و همکاری را از عوامل مهم ارتقای کیفیت فعالیتهای دانشگاهی دانست و با اشاره به ضرورت افزایش کیفیت زمان در محیطهای آموزشی، بر تقویت تعاملات انسانی، برنامههای جمعی و مشارکت اعضای دانشگاه در مسیر یادگیری سازمانی و توسعه تأکید کرد.