ضیافت اندیشه ویژه اعضای هیأت علمی دانشگاه علم و هنر با تمرکز بر واکاوی ابعاد فلسفی، علمی و روانشناختی حوادث زندگی و مفهوم بلا برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه علم و هنر، ضیافت اندیشه ویژه اعضای هیأت علمی این دانشگاه در روزهای سهشنبه و چهارشنبه، ۲۳ و ۲۴ تیرماه، در آمفیتئاتر دانشکده فنی و مهندسی برگزار شد. این رویداد دو روزه با استقبال استادان همراه بود و میزبان دو چهره برجسته علمی برای واکاوی مفهوم بلا، آزمایشهای الهی و مدیریت بحرانهای زندگی از منظر علم، فلسفه و روانشناسی بود. در ابتدای این مراسم، مهدی یزدیان، رئیس دانشگاه علم و هنر، طی سخنانی به اعضای هیأت علمی خوشآمد گفت .
در نخستین روز، دکتر محمدرضا شایق، عضو هیأت علمی دانشگاه یزد با تحصیلات حوزوی خارج فقه و اصول، به تبیین پایههای علمی و فلسفی حوادث زندگی پرداخت. وی با اشاره به داستان کیت ال. مور، جنینشناس کانادایی، انطباق آیات قرآن با علم مدرن و تأثیر آن بر ایمان دانشمندان غربی را تشریح کرد. شایق در ادامه با معرفی سه سطح علت قریب، متوسط و بعید، تأکید کرد که انسانها اغلب تنها مجذوب علل مادی میشوند و از زنجیره علل طولی و معنوی پشت رویدادها غافل میمانند. او در پایان، این باور عمومی که مؤمنان مقرب همواره سهم بیشتری از بلا دارند را مغایر با عقلانیت و آیات قرآن دانست و آن را به چالش کشید.
دومین روز به سخنرانی دکتر محمدحسین فلاح، روانشناس و استاد دانشگاه اختصاص داشت که در سه بخش متوالی ارائه شد. فلاح در بخش نخست با استناد به قرآن، رابطه گناه و مصیبت را تبیین و سنت استدراج را تشریح کرد؛ مفهومی بر اساس تسویه پاداش اعمال نیک کافران در دنیا. وی صله رحم را از سریعترین عوامل دفع بلا و افزایش رزق حتی برای غیرمسلمانان دانست و تفاوت «بلای تنبیهی» با «بلای ترفیعی یا ارادی» را برای فهم رنج معصومین و کودکان تشریح کرد.
فلاح در بخش دوم، «مدیریت روایت در بحران» را با ذکر نمونهای واقعی از دستیابی یک بیمار به آرامش از طریق انتخاب روایت الهی مطرح کرد. او بلا را به دانهای تشبیه کرد که برای نخل شدن باید در تاریکی خاک فرو رود و صبر جمیل را نه تحمل منفعلانه، بلکه رویکردی فعال برای رشد و تعالی دانست. در بخش پایانی، سخنران با تأکید بر ضرورت نگاه سیستمی به عالم، توحید افعالی را تبیین و نگاه معاملهگرانه در روابط خانوادگی را نقد کرد. وی نظام سلوکی مبتنی بر رفتار بدون چشمداشت و با هدف شکوفایی جوهر وجودی را به عنوان الگوی اخلاقی برتر در خانواده پیشنهاد کرد.
